| |
 |
Vakantie (?)
|
06 Augustus 2010 | 09:37:09
|
Negen uur 's ochtends en ik zit alweer achter de computer. De eerste huishoudelijke dingen zijn al gedaan, bloemen water geven op het balkon, en de eerste kop thee is alweer op.
Zo langzaamaan ontwaakt de buurt ook. Auto's die wegrijden. Bij de achterburen worden de eerste senseo's van vandaag alweer gezet terwijl een andere buur de afwas nog even staat te doen.. Persoonlijk doe ik dat liever 's avonds..
Rechts van mij zijn zowel de pimpel- als de koolmeesjes druk in de weer een ontbijtje bijelkaar te scharrelen. Tis druk in de kastanjeboom achter ons huis. Er zit Mineermot in, blijkbaar houden de meesjes daar wel van. Wij, en de onderbuurman, zijn er minder blij mee, met de motjes, de kastanje is al voor een groot deel bruin en dat is echt veel te vroeg...
Anyway.. ik zit dus nogsteeds zonder job, anders had ik nu niet zitten loggen. Laatst heb ik weer een zooi brieven de deur uit gedaan maar tis bouwvak dus de reacties laten op zich wachten. Noodgedwongen heb ik nu dus ook een soort van vakantietje, noodgedwongen.. pff hoor mij.. Vakantie dus even, even de brieven laten liggen, er even tussenuit. Een weekeindje terug naar Friesland, Sneekweek! Ik heb al.. 6?.. mja zoiets, zes jaar het plan daar eens heen te gaan, maar steeds kwam er wat tussen, maar nu kan ik dan zeggen: "It giet oan!" Haha. Ik heb er zin in en ben erg benieuwd. Ik heb al gehoord dat er best ook wat (oude) bekenden van mij zullen zijn, wie weet wie ik allemaal tegenkom.
En dan nog even dit.. als je relatief veel vrije tijd hebt ga je toch dingen uitvinden om jezelf, je kennis en je kunnen verder te ontwikkelen. Ik ben aan mijn foto's gaan werken, regelmatig 'nieuwe steden' bezocht en veel foto's gemaakt. Nu heb ik voor die foto's, niet allemaal natuurlijk, maar een selectie ervan, een site gemaakt. Het linkje staat linksonder. Kom vooral eens kijken en laat eens een berichtje achter.
(hmmm.. ik wou hier nog een plaatje plaatsen maar dat lukt even niet :) ) |
|
|
|
|
Solicitatieperikelen
|
19 Mei 2010 | 10:55:37
|
Alweer een dikke maand sinds mijn laatste log, het lijkt alsof ik het enorm druk heb, geen tijd heb om te loggen, maar niks is minder waar.. Eigenlijk heb ik tijd zat. Reden? Nogsteeds geen baan..
Toen ik in oktober begon mt het zoeken van een baan had ik gehoopt binnen een half jaar aan het werk te zijn, ik begon vol goede moed. Reacties kwamen er wel, lovend over mijn cv maar men had simpelweg geen vacature. Doorgaan dus maar. Zo ook de afgelopen maand.
De afgelopen maand zijn er drie projecten aan mijn neus voorbij gegaan. Het eerste project was voor een architectuurkaart van Amsterdam-Zuid, via via was mij gevraagd en beschrijving te geven van een dertigtal gebouwen. Natuurlijk wou ik dat wel doen, er zou contact met mij worden opgenomen. Een paar weken terug kreeg ik een mail met daarin de mededeling dat het project in op de lange baan was geschoven, de projectleider bleek ernsig ziek.. Niks aan te doen.
Bij de volgende twee projecten was het kiezen of delen. Ik mocht op gesprek komen bij een restauratiearchitect/bouwhistorisch bureau. Het gesprek ging supergoed en er bleken enkele connecties te zijn tussen mijn cv en hun projecten, allemaal veelbelovend dus. Er werd mij gevaagd een soort van test te maken, twee rapportjes schrijven en twee tekeningen. Tuurlijk geen probleem! Over twee weken maken we wel weer een afspraak en kijken we er even naar.
Twee dagen voor het tweede gesprek werd ik gebeld door een oud collega uit friesland, of ik interesse had om te helpen bij een project in Leeuwarden. Natuurlijk wou ik dat, ik zat dan wel in Rotterdam maar ik kon gemakkelijk genoeg wat tijd in Friesland doorbrengen, echter.. ik had nogwel dat gesprek..
Er werd mij veel succes gewenst, ik had verteld over hoe het eerste gesprek was gegaan, maar er zou vast begonnen worden aan het project ivm tijdsdruk op de ontwerpplanning. Het tweede gesprek was echter totaal anders dan de eerste. Men had mijn werk bekeken, de rapporten waren goed, geen opmerkingen, maar de tekeningen vielen tegen. Er ontbraken enkele dingen, ik zei dat ik had gewerkt met de gegevens die ik had gekregen, meer kon ik er simpelweg niet van maken. Ik had het gevoel dat ik een beetje werd afgewimpeld.. Men zou mijn gegeven wel bewaren, mocht er eens een geschikt project komen.
De volgende dag heb ik direct geprobeerd contact op te nemen met het project in friesland, maar daar zijn geen reacties meer op gekomen..
Gewoon door blijven gaan.. zoeken.. solliciteren. |
|
|
|
Rotterdam
|
05 April 2010 | 22:52:16
|
Ineens, zomaar ineens,
zit je in een huis, in een stad, een grote stad, een stad met water, winkels, parken, verkeer en zelfs een dierentuin. Das ineens heel wat anders dan afgelopen week, een dorp, mijn dorp..
Ineens is het heel snel gegaan, alles geregeld, ingepakt en in een kar en busje gepropt, op naar Rotterdam. Een eigen huis, een gezamelijk huis, samen met een goeie vriendin/oud studie-/bestuursgenoot. Gezelligheid, een soort van huishoudinkje..
En nu, doorgaan waar ik was, maar dan anders, zomaar ineens. Ik zit er nu middenin, in het werkgebied en ik hoop het snel te kunnen vinden, het gemakkelijker te krijgen óm het te vinden. Nu eerst maar eens slapen, zo'n verhuizing is best vermoeiend, maar hey, what else is new... |
|
|
|
onzekerheden
|
26 Februari 2010 | 09:00:27
|
Ik weet het niet..
Ik weet niet wat er allemaal staat te gebeuren.. Binnen een week kan alles anders zijn, maar over twee maand kan het allemaal nog precies hetzelfde zijn, tenzij..
Mijn sollicitatiebrieven lijken tot dusverre niet aan te slaan, men is wel te spreken over mijn cv maar heeft dan gewoon geen plek beschikbaar, of men laat gewoon niks van zich horen.. Zometeen gaan er weer 4 de deur uit..
Vergevorderde plannen om te gaan verhuizen worden op het laatste moment afgeslagen door de verhuurder zelf, om redenen die ik niet begrijp. Iets wat heel erg gemakkelijk leek om voor elkaar te krijgen, een kans op een andere omgeving en om gemakkelijker werk te vinden is door één zinnetje de grond in geboord..
Maar het plan is er en ik ga ermee door, ik blijf zoeken, voor het eerst in mijn leven heb ik een stad nodig, als ik iets wil bereiken en vinden moet ik weg uit dit dorp. En verdomme.. het zal me lukken ook! |
|
|
|
spoor
|
18 Januari 2010 | 14:38:00
|
Zondagavond, intercity Zwolle - Leeuwarden, 19u37
Ik reis in een oase van licht door een donker landschap. Lichtjes glijden in het duister aan me voorbij. Ik verander mijn focus en zie mezelf in de weerspiegeling van het raam, gezichtloos door de schaduw geworpen door de klep van mijn petje. Uit de oordopjes van mijn mp3 speler klinkt muziek die de kadans van het treinstel probeert te verdringen.
Ik draai mijn hoofd en kijk het gangpad door, er zit slechts één persoon bij me in de coupé, aan het gangpad, net als ik, tis een meisje, mijn leeftijd, misschien iets jonger. We zitten met de gezichten naar elkaar toe zodat we elkaar kunnen zien zitten. Ik zie dat ze naar me kijkt en mijn blik blijft even hangen. Te lang? Ze kijkt weer weg en ik blijf achter met een gevoel van herkenning.. Ik ken haar ergens van.. Maar waarvan, een reisje, een avond stappen, een toevallige ontmoeting.. een droom? Ik weet het niet..
Nog maar eens kijken dan.
Lang donker haar komt onder haar muts vandaan, staat best goed, haar ogen kan ik niet goed zien.. Haar lippen bewegen heel lichtjes, ze zingt mee met muziek maar ik kan niet ontdekken welk liedje het is.. Plotseling kijkt ze me weer aan. Te lang? Nu kijk ik weg.. Zou ze mij misschien herkennen? Waar dan ook maar van? Ik kijk weer, al is het alleen maar om te zien of ze nogsteeds naar me kijkt. Dat doet ze, met een glimlach, een mooie bescheiden glimlach.
Ik kijk weer weg, worstelend met de gedachte waar ik haar van zou kunnen kennen.
Dan zie ik beweging vanuit mijn ooghoek, ze staat op en pakt haar spullen. Komt ze naar me toe? Ze staat op en ontwijkt soepel een schok die door het treinstel gaat. Ze komt naar me toe! Wanneer ze vlak bij me wordt haar glimlach groter en gaat haar mond open en hoor ik een zware mannenstem, vriendelijk doch dringend vragen om mijn vervoersbewijs, alstublieft.
Ik open mijn ogen.. |
|
|
|
2009
|
30 December 2009 | 13:07:32
|
Het is de een na laatste dag van het jaar. Tis nog behoorlijk donker buiten. Het kraakt.
Kleine vlokjes sneeuw dwarrelen voor het raam langs, proberen een glimp van mij op te vangen door de kier tussen de nog gesloten gordijnen van mijn slaapkamer. De duistere klanken van Alice Cooper’s Poison komen uit de boxen van mijn stereo die zich ergens boven mijn hoofd bevindt. 2009 is bijna afgelopen. Tijd voor een terugblik.
In mijn blog ‘2008’ schreef ik over de vooruitzichten voor 2009: “scriptie afmaken en afstuderen. Reisjes maken. Baan zoeken. Huisje zoeken. In 2009 gaat alles, naja ok, gaat veel anders worden. :) Spannend!”
En veel veranderd is er. Ik ben inderdaad klaar met mijn scriptie, afgestudeerd en wel. Tweemaal ben ik op reis geweest, Hamburg en Madrid, het weekje in Wageningen niet meegerekend. Inmiddels woon ik weer thuis en ben ik inderdaad op zoek naar een baan, het huisje is afhankelijk van waar ik die baan uiteindelijk vind. Gelukkig zijn er goede ontwikkelingen daarin. Ik heb een fantastische vacature gevonden in Amsterdam, máár ook heb ik binnenkort mijn eerste gesprek, in Groningen! Over spannend gesproken!
Maar buiten al deze dingen om is 2009 voor mij een zwaar jaar geweest, een wisselvallig jaar. Niet alleen ivm het afstuderen maar ook qua emoties, gevoelens, stabiliteit. Een rollercoaster. Hierdoor ben ik veel over mezelf te weten gekomen, heb ik ontzettend veel geleerd, misschien wel meer dan me in eerste instantie lief was. Maar spijt heb ik niet.
Mede hierdoor zijn bepaalde vriendschappen onmisbaar geworden, sterker geworden. Die mensen die aan weinig woorden genoeg hebben of waar je juist je hart bij uit kan storten, je een hart onder de riem kunnen steken. Ik noem de speech (zie blog: Parteh!), urenlange gesprekken, maar ook door talloze kleine dingetjes, een kaartje, een smsje. Ook enkele andere gebeurtenissen, het overlijden van een oud-studiegenoot, de geboorte van het kind van twee oud-bestuursleden hebben hier ook op een of andere manier aan bijgedragen, ook al zijn die twee dingen nogmaar zo kort geleden gebeurd.
Ik heb dit jaar ook meer dan ooit gebruik gemaakt van muziek om me uit te kunnen drukken op momenten wanneer ik daar zelf de woorden niet voor kon vinden. Deze nummers hebben tekstueel voor mij dit jaar een speciale betekenis gekregen:
The Verve Pipe – All of You
Snowpatrol – Crack the Shutters & The Planets Bend Between Us
John Mayer – Slow Dancing in A Burning Room, Heartbreak Warfare & Edge of Desire
Natuurlijk is er ook muziek om van te genieten, je even uit te kunnen leven, los van tekst, betekenis of herinneringen. Ik denk nu bijvoorbeeld even terug aan het fantastische concert van Coldplay in Nijmegen, ook al hebben Peet en ik het eerste uur gemist. Maar ook de volgende nummers hebben voor mij 2009 gemaakt tot wat het is geweest.
Muse – Map of the Problematique
Seether – World Falls Away
Miles Davis – Flamenco Sketches
Peter Fox - Haus am See
En volgend jaar? Een baan, waar dan ook, evenals een huisje. En de rest? Het eerste reisje is al gepland, Brussel, eind Januari. Misschien Praag eind April. Misschien New York in de herfst? Ik weet het niet, ik zie het wel, ik merk het wel, wat 2010 brengen zal.
Iedereen de beste wensen voor 2010. Dat het een goed, gezond en liefdevol jaar mag worden!
Foto: Eén van de fijnste momenten van 2009. |
|
|
|
vreugde en verdriet
|
08 December 2009 | 10:33:51
|
Soms heb je van die bizarre gebeurtenissen..
Gisterenmorgen kreeg ik bericht dat een oud-studiegenoot van mij was overleden op 27-jarige leeftijd.. Onwerkelijk.. Ik had tijdens de vorige borrel nog een hele tijd met hem zitten praten, over zijn plannen, mijn plannen, vanalles. Hij voetbalde met ons mee en was ook meegeweest naar Madrid afgelopen zomer. Gewoon een goeie kerel, die er nu niet meer is..
Gisteravond kreeg ik bericht dat grote vriend Michiel (zie blog Parteh!) en lieve Aaf (beide oud bestuursgenootjes) een zoontje hebben gekregen. Kleine Siemen. Volgens de laatste berichten gaat alles goed met moeder en kind. Binnenkort gauw eens naar Rotterdam met beide oud-besturen.
..
(edit wo 16-12)
Afgelopen vrijdag naar de begrafenis geweest, niet echt wetende wat me te wachten stond..
De dienst toonde respect voor hem, van hoe hij was en gaf iedereen die aanwezig was een beter beeld in wat er allemaal speelde bij hem. Vragen veranderden in een bepaald soort van: begrip hebben voor.. Hierdoor werd het allemaal dragelijker, voor veel van de aanwezigen denk ik. Ruim 40 studenten, bijna de hele staff van de opleiding. Niet alleen voor zichzelf maar ook voor elkaar. Voor mij ook weer een bevestiging van wat voor fantastische club onze opleiding/studievereniging aan mensen heeft. Wederzijds respect voor elkaar, even een hand of en knuffel geven.. Tis goed. |
|
|
|
And still...
|
30 November 2009 | 10:43:27
|
Ik focus me op nieuwe dingen, op nieuwe muziek, of juist hele oude. Verse muziek zonder herinnering of gouwe ouwe met fijne herinneringen. Losse eindjes die ik heb liggen knip ik af of bind ik aanelkaar. Ik werk aan mijn toekomst, waar die ook maar mag zijn...
En toch..
Er gaat geen dag voorbij, ...
- "je ziet er moe uit"
- "gaat het echt wel goed met je?"
- "jongen.. dat is niet goed!"
- "je bent vaak op je bek gegaan"
- "je bent gegroeid, emotioneler ook"
- "je praat op een manier die ik nooit van je had verwacht.."
- "laat het achter je, kijk vooruit"
- "gebruik je energie voor nuttiger dingen"
... dat ik niet aan haar denk. |
|
|
|
Gehoord in de kroeg...
|
14 November 2009 | 10:51:57
|
... tijdens de maandelijkse borrel (waar ik natuurlijk bij aanwezig was).
Twee mannen aan de bar terwijl ik een biertje aan het bestellen was.
"Wat zijn dit allemaal voor mensen?"
"Dit zijn een club studenten, elke maand een borrel hiero en soms wat anders"
"Oh?"
"Vorige maand hadden een stuk of wat een praatje en er was een jochie die vertelde over gevels hiero in de stad. Met zo'n witte balk bovenin. Sindsdien loop ik steeds naar boven te kijken!"
"Joh.."
|
|
|
|
Succesjes
|
03 November 2009 | 11:50:44
|
Het heeft even geduurd maar afgelopen donderdag was het dan zover, de uitreiking van mijn Master-bul. Samen met mn ouders, beide zussen, zwager én opa ging ik strak in pak, met roze stropdas, naar de gebeurtenis die de echte, échte afsluiting van mijn studieloopbaan zou zijn. In het academiegebouw aangekomen was Petra er ook en ook mijn scriptiebegeleider van mijn stageadres.
Na een paar woorden van de secretaris van de examencommissie en een korte speech van mijn scriptiebegeleider van het instituut was het tijd om handtekeningen te zetten.
Woohoo!
Tis nu echt officieel, student af en een titel erbij. (Nu nog een baan, haha)
Na de ceremonie hebben we uiteraard nog even met z'n allen koffie met een gebakje gehad.
En dan nog iets wat het vermelden waard is:
een tijdje terug kreeg ik een mailtje van iemand van Schmap, een soort van online toeristeninformatie-achtig iets.. Via mijn Flickr-site waren ze op een foto gestuit die ze graag wilden gebruiken voor hun informatiegids. Of ik dat ok vond. Natuurlijk! Daar doe ik het stiekum toch ook wel een beetje voor. De foto zou toegevoegd worden in de negende editie van de Schmap Hamburg Guide, die verschijnt in mid-november. Woohoo!
Het gaat om deze foto:
Chilehaus, Fritz Höger |
|
|
|
|
|
